X
تبلیغات
رایتل
دوشنبه 16 بهمن‌ماه سال 1391

سبکباران ساحل‌ها

یک آلبوم تک‌نوازی پیانو را گذاشته‌ام روی تکرار، پرده را زده‌ام کنار، دراز کشیده‌ام و به ردیف پنجره‌های روبه‌رو نگاه می‌کنم...
انگار که پنجره‌ها هی می‌روند توی هم... یک چیزی توی هوا هست، یک خاصیتی که نمی‌توانم ندیدش بگیرم...به نظرم موسیقی پخشش کرده توی هوای ساکن اتاقم، این آرامش سیال را که انگار رنگی از یک غم چندهزار ساله دارد... غم چند هزارساله؟
بله...شما عمر زمین را حساب کنید... چه‌قدر هجران،چه‌قدر جنگ، چه‌قدر دوری، چه‌قدر از دست دادن، چه‌قدر نرسیدن، چه قدر دیر رسیدن، چه‌قدر شکست، چه‌قدر ترس، چه‌قدر زمین خوردن و باز بلند نشدن، چه‌قدر زخم برداشتن...
گاهی یک موسیقی می‌تواند اندوه هزارسال آدمی را جمع کند توی نت‌هاش، توی همان چند دقیقه... یک اندوه ته‌نشین کم‌رنگ، انگار داری از پس شیشه‌ای غبارگرفته نگاهش می‌کنی...
می‌تواند جمع کند توی نت‌هاش و رنگ آرامی بزند بهش... انگار شب باشد و نشسته باشی لب دریا و دریا موج بردارد، موج بردارد و رسالت تو این باشد که موج‌ها را نگاه کنی و نگاه کنی...که توی ساحل باشی... سبک‌بار؟ گمان نکنم... آخ که کجا دانند حال ما سبک‌باران ساحل‌ها؟